09. mars 2009 klukkan 23:31
Hugmyndin í sumar er að ferðast um Ísland. Jafnvel kíkja vestur enda ekki nema 15 ár síðan ég var lengur en 1 dag í Súðavík.
En þegar þessi hugmynd var rædd þá læddist óneitanlega upp í hugann smá saga.
Fyrir 3 árum fórum við á Víki í Mýrdal um verlunarmannahelgi. Förinni var heitið á Unlingalandsmót UMFÍ þar sem við ætluðum að vera backup í fótboltamótinu ef á þyrfti að halda. Hvað gerir maður ekki fyrir mömmu sína.
Við Matti höfðum hinsvegar hvorugt komið á suðurlandið. Það lengsta sem við höfðum farið var að Bakka til að fljúga til Eyja út af fótbolta. Þegar við svo keyrum áleiðis að Mýrdal bregður okkur heldur betur í brún. Það var bara ótrúlega fallegt þarna. Við sem héldum að þetta væri ekkert nema flatlendi og leiðindi. Matti dregur upp símann og hringir í Jaró, júgóslavneskan vinnufélaga sinn sem hafði verið að vesenast með hvað hann ætti að gera um helgina.
Þegar Matti talar við útlendinga á íslensku þá fellur hann iðulega í þá grifju að tala eins og þeir, því hljómaði samtalið eitthvað á þessa leið, heyrt úr farþegasætinu...
"Jaró, þetta ótrúlegt, þú verður koma Vík í Mýrdal. Já! Alveg satt, þú bara verða koma. Þetta bara ótrúlegt,ég ekki trúa þessu."
Og úr því varð. Jaró reif upp alla familíuna, kærustuna sem var búin að vera á landinu í 1 mánuð, son sinn og son hennar og brunað af stað í Vík. Hann kom seint um kvöld og náðum við ekki að hitta gengið fyrr en daginn eftir.
Þá hljómaði samtalið eitthvað á þessa leið...
Matti; "Jaró, þetta ótrúlega fallegt hingað keyra. Ég glaður þú koma sjá þetta fallegt."
Jaró; "Já,já Matti, mjög fallegt. Ég búinn koma hingað þrisvar og við Monica koma hingað fyrir 3 vikur"! Við fara upp á fjall (bendir á Reynisfjall) og allt.
Múhahahahaha!
En semsagt...við ætlum okkur ekki að láta grípa okkur svona í bólinu aftur og stefnum á að bæta landþekkingu okkar örlítið í sumar.